Salsa

Psychonomen zijn saai! Echt hoor, smeuïge klinische syndromen doen hun niets, therapieën komen niet aan de orde, nooit eens iets met kinderen, stress, hypnose, communicatie, groepsprocessen… nooit nooit nooit. Nee, psychonomen houden zich bezig met harde, fundamentele en verantwoorde wetenschap. De functies van het brein, taal, aandacht, geheugen, harde psychofysiologische maten….. Geen wonder dat zoveel jonge, hippe, volop in het leven staande studenten die naar Oprah, Chair en Dr. Phil kijken zich als een kudde lemmingen stort op de klinische psychologie. “Ja”, zo mompelen psychonomiedocenten dan wel eens, “..maar psychonomie is ook veel moeilijker, exacter, fundamenteler en methodologischer..”. Een enkeling fluistert daar nog zachter achteraan: “..daar zijn dus veel studenten te dom voor. Psychonomie, dat is voor echte wetenschappers! Wij willen die hippe meisjes helemaal niet”. Ikzelf moet toegeven, zo dacht ik er eigenlijk ook wel een beetje over. Een beetje. Lekker veilig en helder. Tot een paar weken geleden.

1,2,3, inward turn, 5,6,7, cross-body-lead, 1,2,3, over naar basis, 5,6,7, draai naar rechts, 1,2,3, draai zelf links, 5,6,7, pak de dame haar linkerhand, 1,2,3, en nu de katapult, 5,6,7, en nog een cross-body-lead met draai, en weer basis….. De muziek stopt. De hele groep staat keurig in basisformatie. Ik bevind mij nog halverwege de draai. De instructeur stapt op mij af. Zijn gelijkenis met de Bouvier die mijn krantenwijk vroeger verziekte, is treffend. “Rechts, links, rechts, dat is dus rechtervoet buitenom”, blaft de Bouvier, “..zo ga je het echt steeds moeilijker krijgen hoor.” Ik voel vele geïrriteerde blikken in mijn rug priemen en verontschuldig me nog een keer bij mijn danspartner. Voorzichtig uit mijn ooghoeken kijkend zie ik vooral jonge, hippe, volop in het leven staande studenten. Hoe kan het toch dat zij allen (het hadden psychologiestudenten kunnen zijn) dit na één keer voordoen kunnen. Voor straf moet ik vijf keer -en public- de draai foutloos herhalen. Door mijn hoofd flitst slechts één troostende gedachte: “Ik hoef dit echt niet te doen, hoor, mij zien ze volgende week niet meer.”

“Salsa doe je niet met je hoofd, maar met je lichaam”, zo probeerde mijn vriendin me later te troosten. Het werkt niet. Haar lichaam danst probleemloos op het hoogste niveau, mijn lichaam doet helemaal niets als ik mijn hoofd uitzet. De grote vraag die mij sindsdien door het hoofd speelt is of wij fundamentele, “echte” wetenschappers niet vooral grote schijterds zijn die zich uitsluitend bezighouden met veilige mentale activiteiten, dingen waar we vooral goed in zijn, en van daaruit neerkijken op een bepaalde deelgroep studenten die wel het lef heeft om zich iets eigen te maken waar ze niets van snappen of kunnen. En studeren doe je toch echt met je hoofd en niet met je lichaam! Of toch wel? Ik weet het allemaal niet meer. Tot slot nog dit. Diverse psychonomen hebben vast ingewikkelde fundamentele theorieën over motorisch leren met bewuste en automatische componenten. Ik kan daar met mijn probleem echter helemaal niets mee! Kortom, geachte collegae, graag tips. Dit in aansluiting op de richtlijnen vanuit de overheid ter bevordering van toegepast onderzoek. Ik zie bij deze een toepassing, te destilleren uit fundamenteel psychonomisch onderzoek, zodat het misschien toch nog wat gaat worden met mijn salsa-carrière.

Advertenties